Vliegtocht dwars over het Noorder Eiland
(zie de rode lijnen+ovalen)

Verslag staat onder deze kaart en klik HIER voor de fotopresentatie !

We zijn er allemaal nog niet zo goed in en zelf vliegen naar bestemmingen waar je nog niet eerder geweest bent (zonder verkeersborden onderweg!) valt om den drommel niet mee dus opteren we voor deze groepstrip, georganiseerd door de Classic Flyers en de vliegschool Euroflight.
Het is fantastisch zomerweer, dat hadden we niet beter kunnen treffen.
Alle toestellen van Euroflight zijn ingezet. De Cessna’s 150 (net als de onze) worden ieder bemand door een instructeur met een leerling als piloot die daarmee meteen een aantekening voor een zogenoemde “cross country flight”  kan halen, wat onderdeel is voor de private pilot opleiding. Er zijn ook gewone passagiers, die meevliegen in andere toestellen.

Tijdens de briefing blijkt het merendeel de moeilijke weg te kiezen, namelijk door het verzorgingsgebied van Hamilton terwijl de makkelijke (er omheen vliegen) slechts 3 mijl langer is en dat met een snelheid van ca. 90 m/h.
Dus pakt het wat ons betreft net zo uit als jaren geleden toen we begonnen met zee-zeilen: We prefereren varen op eigen kiel, nu verworden tot vliegen op eigen wings, of zoiets;-)
Wij kiezen voor de makkelijke, meest logische weg!

Natuurlijk kun je niet met zijn allen tegelijk de lucht in maar binnen tien minuten zijn er toch zes vliegtuigen airborne en via verschillende wegen op weg (on track) van Tauranga aan de Oostkust naar Raglan aan de Westkust van het Noorder Eiland van New Zealand.
Het is een bont gezelschap, variërend van een voormalige USSR jachtvliegtuig via een aerobatic tot en met kleine two seaters, waardoor de de gemiddelde snelheid nogal uiteen loopt.
Wij doen er met onze kleine two seater net even meer dan een uur over (via de “langere weg”) en we landen zowaar niet als laatste, maar als derde. Overigens staan alle toestellen binnen een tijdsbestek van een kwartier weer aan de grond.
Stel je voor: Je vertrekt en moet onmiddellijk met je 100 PK uit 1972 klimmen naar 3000ft om over een bergrug te wippen.... best stoer met je eigen machientje!
Ik hoef die z.g. overall view niet zo dus dalen we weer naar 2200 à 2300ft dan zien we ook nog eens wat daarbij nemen we ook wat gas terug zodat we zo’n 150 km per uur gaan vliegen.
De thermiek laat het afweten dus vliegen we mooi getrimd en daardoor nagenoeg hands free.
Via de radiocommunicatie vernemen we dat de andere toestellen het verzorgingsgebied van Hamilton moeten omzeilen omdat ze daar erg groot denken met wel 1 tot 3 intercontinentale vluchten per dag en dat kleine grut eigenlijk kunnen missen met hun welbekende hete aardappel in de radiocommunicatie mond;-)
Dat zijn dus die 3 nm die wij meteen al hadden besloten wel even “om te vliegen”.

Herma staat paf hoe snel we de Tasmanzee al kunnen zien en, na het passeren van alweer een bergrug hebben we ook Raglan al snel in zicht, maar zij heeft moeite met de herkenning van het vliegveld. Ik zie het gelukkig wel liggen, we liggen mooi op koers.
Het vliegveld is meer een landingsstrip ter grootte van circa twee voetbalvelden in langsrichting achter elkaar met een camping ernaast. Op die camping hebben we niet lang geleden een paar dagen met de caravan gestaan, dus de omgeving kennen we wel, zij het op de grond.
Een van de moeilijkste dingen is door de radio te gaan praten tegen een denkbeeldige toren.
Het is namelijk een onbemand vliegveld (uncontrolled airfield), maar er geldt natuurlijk wel een radiofrequentie voor dat gebied, hetgeen inhoudt dat alle vliegtuigen in de omgeving zich regelmatig melden en vertellen waar ze zijn en wat ze van plan zijn te gaan doen.
De volgorde van handelen is bij alle piloten bekend en het kan moeilijk tot gevaarlijke omstandigheden leiden, tenzij je nalaat de radio aan te zetten natuurlijk!
Dus:  Goed luisteren en korte en klare taal spreken, bijvoorbeeld:
Raglan Traffic – Papa Hotel Sierra on final for landing full stop

OEI.... daar zijn die hoge dennebomen die als waarschuwing op de kaart staan en wat gaan we laag over die spelende kinderen en....  ohhh.. als er nu maar geen hond over de “baan” rent en hoe lang gaat dat gras daar voor me eigenlijk door.....
Herma zit intussen met haar fotocameraatje de landing te filmen... het stall fluitje klinkt... korte bonk en mijn problemen zijn over. Ik maak een halve turn en taxi richting toestellen die er al staan, met mensen er omheen waarbij nog even door me heenschiet:
“Het zijn toch wel allemaal vlieggerelateerden hè? Propellors zijn immers dodelijk!”

We zijn in Raglan!

We brengen ongeveer twee uur door in Raglan, het dorp ligt op loopafstand, je bent er zo via een aangename wandeling over een lange loopbrug over de estuary waarlangs veel families zich op het strand en in het water vermaken.  Het is het typische beeld van een zomerse zondag. Hele gezinnen waden door het water, gewoon in de kleding waarin ze gekomen zijn. En een stel jongens duikt vanaf de loopbrug en heeft dolle pret. (zie ook de fotoserie!)

Op het kantoor van de camping betalen we de landingsrechten. De dame daar deelt onze mede dat we 5 kiwi dollars zijn verschuldigd en zegt “Thank you very much for your honesty!” Verbaasd reageren we met “But it’s not more than our duty to pay, isn’t it?” waarop ze antwoordt dat helaas de meeste piloten van sportvliegtuigen die er landen niet de moeite nemen om te betalen. Maar... ze noteert alle registratienummers van die toestellen en de eigenaren krijgen dan een rekening van NZ$ 25 op hun dak.
Ter verontschuldiging voert ze aan dat ze de landingsrechten keihard nodig hebben om de maaikosten ter grootte van NZ$ 18,000 per jaar te kunnen betalen. Als mensen zo doorgaan met niet betalen dan heffen ze het vliegveld op, zo simpel is het.

De terugvlucht verloopt voor ons rommeliger dan de heenvlucht. We missen meteen ons eerste route punt, zijn een beetje uit de koers en vliegen regelmatig wat aan de plus kant van de 2500ft, maar we hebben het Kaimai gebergte bij Tauranga prima in zicht. Het opklimmen naar de bergrug bezorgt ons wat thermiek stoten die vermoeiend zijn.
Het melden voor toegang tot de Tauranga Control Area gaat wat stug door mijn eigen onduidelijke uitspraak van het getal 1900 (ft hoogte van dat moment)
Daarna loopt het gesmeerd ondanks dat de heersende zeewind dwars op de baan staat.
Doordat de wielen afzonderlijk zijn geremd houd ik mijn Flying Dutchman keurig recht door met de rechter voet te remmen en flink roer te geven.
Er is niet echt een “after flight”, wel wat gesprekken en iedereen heeft medelijden met een Aziatische student die steeds maar misselijk wordt tijdens het vliegen.
Ik taxi terug naar onze hangar en een half uur later rijden we met een tevreden gevoel terug naar Rotorua.

Herma heeft op mijn verzoek ook een stukje geschreven, op de Engelse pagina.

Henny

Naar de Fotopresentatie

Terug naar het Overzicht Fly Outs

Terug naar de Index