Warbirds_poster

Hi everyone,

We have another "Flying Mission" planned for anyone who would like to participate..

This one is 'PEARL HARBOUR  Commemoration.

Date is Sunday 6th December 2009

Format - Gather at ClassicFlyers to ascertain "Go-No-Go"

then load onto an aircraft...7.45am....depart Ardmore 8.15am.

$10.00 Brekky avail 7.20 if u want (let Marty know prior)

*****
Flying displays around midday and 2.00pm.

 I am hoping to get as many of our Crew who would like to help NZ Warbird crews with aircraft marshalling, kiosk selling assistance for flights, NZ Warbird and ClassicFlyer's mechandise, along with membership enquiries, etc.

***********

Gather at Ardmore- 3.30pm-Depart 4.00pm (be home and hangared  --4.45pm at latest) 

Een aankondiging die staat als een huis, waar of niet? De Nieuw Zeelanders inmiddels een beetje kennende zal het wel zo rock solid zijn als pummish;-)

Ik ga mee, maar mijn grootste zorg is eigenlijk de bestemming. Ardmore ligt vlak onder Auckland en is weliswaar het grootste en drukste kleine-vliegtuigen vliegveld van Nieuw Zeeland, maar met een niet erkende vorm van verkeersbegeleiding die niet verder gaat dan vertellen wat er gaande is.

stuk uit Volume 4


Tot op heden ben ik er verre van gebleven omdat ik het te slecht georganiseerd vind in relatie tot de verkeersdrukte. Maar deelnemen via een soort flottielje met vliegtuigen die je kent neemt genoeg bedenkingen voor me weg om mee te doen.
Dat betekent om kwart voor zes opstaan om er op tijd te kunnen zijn, het lijkt wel alsof ik in Nederland naar mijn werk moet en de file voor wil blijven!
Om kwart over 6 zit ik in mijn nieuwe Peugeot en kom onderweg naar Tauranga (ca. 50 km) niet meer dan tien auto's tegen. Om half acht sta ik met mijn Cessna bij de Classic Flyers, geheel vliegvaardig (ook de piloot). Nog even een briefing, om acht uur worden de motoren gestart. Nu alleen nog de bedoelingen kenbaar maken aan de toren en dan de lucht in......
Wat NU.... ik hoor àlles maar wordt niet gehoord... lees een paragraaf uit de bijbel achterstevoren en besluit: PECH GEHAD :-(
Onze squadron leader zit in het vliegtuig voor mij, bij het holding point. Hij kijkt om, steekt zijn hand op en ik reageer met mijn duim omlaag, zwaai en draai mijn vliegtuig om.
Vermoedelijk begrijpt hij dat er iets mis is met mijn radio omdat hij mij niet hoort.

Holding Point

Holding Point

Taxiënd richting hangar realiseer ik me dat het mijn PTT (spreek) knop kan zijn en bedenk tegelijkertijd dat ik ergens een reserve moet hebben. Dus... stop, motor af, zóeken en... vinden! Het is een tussenplug versie, dat komt goed uit. Stekkertje - stekkertje en gáán met die banaan!

Papa Hotel Sierra radio check read 5: dat is 5 out of 5, dus uitstekend. Hùp, motor weer aan, gelukkig geen wachten, de toren weet dat ik eigenlijk al weg had moeten zijn, men leeft mee.
Het is fijn om in New Zealand te zijn.

Vol gas omhoog naar 2500 ft tot de grens van de control zone wordt mij door de traffic controlster een fijne dag toegewenst en ik schiet verder door de gebroken bewolking heen naar 3500 à 4000 ft, maar blijk door de sterke tegenwind niet meer dan 85 m/h over de grond te maken.
Ter hoogte van de goudmijn in Waihi meld ik op de afgesproken onderlinge frequentie "PHS back in the race".

Goudmijn van Waihi

Goudmijn van Waihi

Voordat ik het dal bereik waar Ardmore in ligt moet ik eerst nog een heuvelrug over van ca. 2000 ft (600 mtr). Helaas zijn dit soort heuvelruggen een soort wolken magneten, ik zie dan ook een wolkenband liggen die te hoog voor mij is, maar wel gaatjes heeft op (zo schat ik) 2500 ft. Dus: halfgas, carburateur verwarming bij en een gecontroleerd duikvluchtje van 4000 naar 2000 ft om te zien of ik er ergens door kan.

Mijn nieuwe GPS is goud waard. Ik zie op het beeldscherm het beoogde kaartfragment met de hoogten van de omgeving ten opzichte van mijn eigen vlieghoogte. Als het rood gekleurd is vlieg ik er tegen te pletter, is het geel dan heb ik 300 ft ruimte en groen wil zeggen 1000 ft of meer. Zo zie ik mijn bergdal opkomen onder de 2000 ft.
Ik zie ook dat de wolkenband niet zo diep is, dus permitteer ik me iets hoger te blijven en ongeveer 30 à 40 seconden door de wolken te vliegen.
Doordat de GPS ook wat vooruit kijkt (hij trekt het koerslijntje - kaartschaal keuze afhankelijk - ongeveer 10 mijl naar voren) kan ik ruim van te voren de op de kaart vermelde oriëntatiepunten zien aankomen en erop afsturen. Daardoor ben ik in staat om, zonder de aard van het punt 100% te herkennen, te melden dat ik daar ben en wat ik van plan ben te gaan doen.

GPS

Ik kom door de wolken heen, zie het vliegveld liggen, meld mij en zie tegelijkertijd van alles rondvliegen... godallemachtig, dat is druk! Hóór ik al die vliegtuigen dan ook wel? Even concentreren.... ja ik hoor ze, dus: flinke jongen zijn en hup er in!
Ardmore Traffic: Papa Hotel Sierra, Cessna 150, member of the Classic Flyers, on Right Hand Downwind for Seal 03, intend to land full stop.
De reactie is marginaal, ik begrijp het niet helemaal maar zie dat er nog twee voor mij zijn, dus neem behoorlijk wat ruimte voordat ik naar Final draai.
Ardmore Traffic: Papa Hotel Sierra turning Final for Seal 03.
Eenmaal op de baan weet ik dankzij de briefing dat ik ergens rechtsaf van de baan moet. Ik zie de De Haviland Heron staan, dus ga daar op af. Verder zijn al onze mensen al op de grond aanwezig dus alles loopt op rolletjes.

De Haviland Heron

Eenmaal weer als voetganger gaan de dingen eigenlijk net als overal. Een positieve uitzondering is het meenemen van het gele signaal vestje van de Classic Flyers, dat de mogelijkheid geeft om overal over afzettingen (touwtjes) te stappen en foto's te kunnen maken vanaf plekken die voor anderen niet zijn weggelegd.

Los van onze eigen bijzondere machines hebben ze hier ook wel een paar, zoals deze DC3:

DC3 Dakota

en een Catalina (bijnaam "De Gans" door z'n vorm):

Catalina

Ik heb een filmpje gemaakt van een Tiger Moth die aerobatics doet, vooral omdat ik weet hoe moeilijk dat is met zo'n ding.

KLIK HIER VOOR HET FILMPJE !

Overigens moet ik voorzichtig bekennen dat het evenement "meer van hetzelfde" is en uiteraard allemaal erg informeel en uiterst gemoedelijk, in die zin komt het niet in de schaduw van een willekeurige open dag in Europa. Maaaar: This is New Zealand man! Geniet ervan... kijk bijvoorbeeld hoe onze hulptroepen van de Classic Flyers hier aanwezig zijn om CF artikelen te verkopen, maar vooral om de komende Airshow van Tauranga te promoten:

Classic Flyers Helpers

Als ik even naar mijn eigen tuig loop om een boterham te pakken hangt er náást mijn Cessna een helicopter op een halve meter boven de grond en staan drie mensen mijn vleugels vast te houden !!
Goede raad is duur... contactsleutels up front, motor bij en wègwezen. Op het zelfde moment zie ik vanuit mijn rechterooghoek een ambulance aankomen. Er moest dus iemand met spoed naar een ziekenhuis.

De dag glijdt rustig verder, zowel de DC3 als de Catalina doen zoveel aerobatics als binnen hun vermogen ligt. De meeste mensen beseffen niet hoeveel moeilijker zoiets is met zo'n ding, als met de eerste de beste opgevoerde bromvlieg.

Ik heb het wel zo'n beetje gezien en besluit maar eens op zoek te gaan naar een brandstofpomp. Ik zie een hangardeur openstaan met iemand zittend op een stoeltje in de deuropening aan wie ik de tamelijk domme vraag stel waar de pomp is, terwijl die zich duidelijk in het zicht vlak naast die hangar blijkt te bevinden;-)

Tijdens het praatje met deze man ontwaar ik achter hem in de hangar een zeer pretentieus project van een Lockheed Electra, zo eentje als deze: (afbeelding van internet)

Lockheed Electra

Terwijl anderen zich vergapen aan opgevoerde bromvliegen die bij hun luchtcapriolen pluimen van dieselolie in de lucht trekken ontdek ik kleine verborgenheden in de op dit bijzonder grote vliegveld bestaande plukken van hangars, waar duidelijk ieder z'n privé belangetjes nastreeft. Terwijl het gezamenlijke belang, namelijk het veilig regelen van het landen en opstijgen, naar mijn mening behoorlijk wordt ondergewaardeerd.
Mijn nuchtere verstand zegt dat hier, gezien de frequentie van vliegbewegingen, in plaats van een halfbakken advies orgaan, een echte verkeerstoren zou moeten zijn. Dit wordt beslist niet een van mijn favoriete bestemmingen!

Om een uur of drie gaan we zo'n beetje hergroeperen ter voorbereiding van de terugweg. Afgesproken wordt om geen sight seeing te doen, maar meteen op koers naar Tauranga te gaan omdat het wolkendek er niet erg betrouwbaar uitziet.

Ik vertrek als een van de eersten en blijk in tegenstelling tot wat gebruikelijk is (hoor ik achteraf pas) een holding point te kiezen dat een stukje voor het einde van de baan ligt. Maar aangezien niemand er wat van zegt stijg ik op zodra het mij goed dunkt.
Ik klim meteen door naar 3000 ft, niet om een bepaalde reden, beetje uit gemakzucht omdat ik dan als vanzelf in een rechte lijn naar Tauranga kan vliegen.
Na een half uur zie ik de beide De Havilands achter elkaar behoorlijk laag vliegend onder mij doorkomen. Oei... weer geen kans dat ze luchtfoto's van me kunnen nemen...
Ter hoogte van Waihi wordt het nog even het juiste gaatje in de bewolking zoeken, maar verder is het een rustig thuiskomertje.

Komische noot is nog dat de piloot van de De Haviland Dominie zich meldt als piloot van de Stearman (waar hij meestal op vliegt) en onmiddellijk uiterst correct, maar wel beslist, door Tauranga Tower wordt gecorrigeerd.
Wat een heerlijkheid... al die duidelijkheid!

Ook ik word door de toren allerhartelijkst weer naar binnen begeleid en prik hem er netjes in.
Na de landing, op weg naar mijn hangar, taxi ik nog even bij de Classic Flyers langs om gedag te zeggen.

taxien

Zo... weer een mijlpaaltje bereikt!

Sluit Venster