Vliegtocht naar Cape Reinga

logo_fd

Reisverslag van een vliegtocht naar de Noordkaap van Nieuw Zeeland

Al een poosje heb ik het voornemen eens iets meer te gaan doen dan "rondjes om de kerk", ofwel: Vliegen in onze eigen omgeving. Ik ga een meerdaagse trip maken naar het noordelijkste puntje van het Noorder Eiland: Cape Reinga.
Mijn vliegtuigje (het woord "kist" - coffin- bekt hier niet zo lekker) is een Cessna 150G uit 1967. De trip gaat ongeveer een week in beslag nemen en het geplande aantal mijlen is 625.

ZATERDAG 30-10-10
Tauranga NZTG >Waiheke NZKE S 36 48 30 E 175 05 07 afstand 80nm

Het weer is op zijn zacht gezegd matig: Veel wind, laaghangende bewolking en 50% kans op regen. Het kost me dus heel wat moeite om te besluiten weg te gaan, met die wind en nogal wat dikke cumulus.
Net na mijn besluit te vertrekken gaat m'n mobiel. Het is Herma (mijn vrouw): "waait het bij jouw ook zo?" Ik antwoord dapper " Nee het is een stuk minder hier, ik ga zo weg" oh..oh..

Vervolgens bel ik de beheerder van de airstrip op Waiheke Island, die melding doet van 15 m crosswind, daar word je ook niet vrolijk van. Bovendien vraagt hij wat ik vlieg. Mijn antwoord "een Cessna 150" levert een korte en droge reactie op: "In dat geval is er geen keus: Heuvel op landen en heuvel af weer weg"
"Enne.. wanneer zie ik je dan", vraagt hij. "Jeetje.. tja.... over 1 ½ uur of zo, is dat wat?"
" OK than ..see you."

Met de nodige overpeinzingen ga ik de tanks optoppen , er gaat nog 6 liter in, het zullen je laatste maar zijn. Grote jongen zijn, er is genoeg avgas om ook weer helemaal terug te gaan, dus wie doet me wat.

Tanken

Na de gebruikelijke preflight controleer ik of ik alles bij me heb, doe m'n zwemvest aan (ditmaal nodig) en instappen dan maar.
Contact en de radio aan op de ATIS frequentie en aan de hand van de geplastificeerde “momentele vlieg info list” gegevens invullen zoals: baan, wind, zicht, wolken, temp, dauwpunt en QNH.
Radio weer af, start motor – OK? – radio weer aan op 123.4 =TGGRD – timers gestart.

PIC       – Tauranga ground Papa Hotel Sierra (altijd volledig Papa Hotel Sierra blijven uitspreken)
Tower  –  Papa Hotel Sierra Tauranga ground
P          – P H S request instructions to be on track to Waiheke – ATIS golf – 1 POB –  QNH 1018.
T          – Repeat Waiheke please.
P          – Waiheke –  PHS.
T          – PHS –  change 118.3 and report ready holding point grass zero seven.
P          – Report ready holding point grass zero seven – PHS.

Ik taxi naar het holding point, voer alle op de lijst vermelde checks uit en geef 10 graden flaps.

P         - PHS ready.
T         - PHS line up grass 07 - cleared for waiheke - left turn approved –  track seawards of the mount-  make a Matakane One Departure. 
P         – Line up grass 07-left turn approved- seawards mount - Matakane One Departure – PHS. 

Aangezien de toren je ziet hoef je niet te bevestigen dat je lined up bent.
Even snel windsock, transponder, carburateur verwarming testen en repeteren........ wat doe je als de motor uitvalt?

T        – Papa Hotel Sierra cleared for take off 2500ft or below
P        – Cleared for take off 2500ft or below PHS.

Rustig vol gas geven... motor OK? Voeten op de grond, kolom naar je toe recht houden en bij 40 knots kijken of zij net als jij wil gaan vliegen en ja dat lukt. Beetje neus terug en met 50/55 knots naar 500ft (bij 200 ft flaps weg)

dept.tauranga

Langzaam maak ik de toegestane linkse bocht en rustig klim ik naar 1000 ft, de hoogte van de Matakane One Departure.
Over die klim naar 1000ft doe je alles bij elkaar ca. 5 minuten. precies genoeg om de motor op te warmen.

Eenmaal straight and level loopt het toerental op tot 2750 rpm en de IAS (Indicated Air Speed)naar 97nm.
Halverwege Matakane eiland is de grens van de Tauranga controle zone.

P – PHS  leaving the zone.   
T – Thank you, have a safe trip –  see you PHS.

Ik ben op weg naar Waiheke Island! In de lucht doet mijn vliegtuig 86 m/h maar over de grond 108 m/h dus ik heb veel tail wind, het zal mij benieuwen hoe dat straks bij die strip is.

onderweg

Ik vlieg onder 2 radio sectoren door geheel in uncontrolled airspace dat reikt van 2500 tot 6500 ft waarbij ik uit vrije wil elke 10 à 15 minuten op de info frequentie meld wie en waar ik ben en waar ik naar toe ga.
Eigenlijk is het vliegen appeltje eitje, behalve dan dat ik mijn stoel een gaatje te ver naar voren gezet heb en ik dat niet in de lucht kan verstellen. Ervaring leerde me als de stoel helemaal naar achteren glijdt kan ik niet meer bij de pedalen, onwenselijk dus!

Alles gaat zoals het moet, de kaart geeft in combinatie met de GPS de juiste info, alleen moet ik die strip nog wel even herkennen. Ik herken een halve cirkel baai, dus steek ik daar op downwind het circuit in.
Het resultaat is wat scherpe bochtjes en mijn melding via de radio dat ik op final zit.
Tje, er zit een wijnboer op een heuvel in de weg (zijn grond uiteraard, niet de boer)
Maar dan…. alle flap er uit stall horn on en als een berken blaadje land ik in het zachte gras.

Op het moment dat ik meld dat ik backtrack waar ik geland ben zie ik voor mij een Cessna180 met draaiende motor staan te wachten, die mij aanraadt op het midden te blijven omdat de zijkanten erg zacht zijn.

Daar zijn we dan, het viel dus allemaal wel mee. Vervelend om dat bewezen te zien? Welnee;-)
De piloot van de 180 blijkt achteraf degene te zijn die de telefoon opneemt en dus ook een soort veldbeheerder is. Alleen moest hij nu even geld verdienen met een rondvluchtje.
Nadat zijn klanten weg zijn vraagt hij waar ik verblijf heb geregeld. Hij brengt me wel even , er is vandaag toch niets meer te doen.
Als je na drieën nog even wil bellen heb je hier dus weinig kans.

De besproken studio blijkt al bezet, dus krijg ik een upgrade naar een 3 persoons unit zonder extra kosten. Ik ga zitten en voel me even tot nog weinig in staat, maar het uitzicht is aardig.

op weg naar verblijf

 

Na een uurtje denk ik wat ga ik nu doen, ergens gaan eten? Geen zin in.... toch maar even kijken.
Resultaat….. snelle ongezonde hap friet met een onduidelijk vleesje bij een chinees.
Inmiddels is het tegen negenen en moet ik het doen met oplos koffie.
Dit gaat denk ik een vroege nacht worden.

ZONDAG 31 OKTOBER
NZKE > NZWR Whangarei S 35 46 06  E 174 21 54 afstand 85 nm

Redelijk goed geslapen, maak ik een ontbijtje uit de nood voorraad, ik heb namelijk een mini koelbox bij me, die werkt op de cigaretten-aansteker. Op mijn mini laptop kijk ik hoe het zit met het weer.
Dat is 20 knopen wind mee en redelijk in lijn met de runway op mijn volgende bestemming Whangarei, cloud level 2500 tot 3000 ft en kleine regen kans (20%). Niet fraai maar we kunnen er over zee heen.

Om 11.00 bel ik volgens afspraak mijn kennis Hans, dat ik nu mijn spullen in het vliegtuig stop en over 1 ½ uur in Whangarei denk te zijn. Qua brandstof heb ik 1h 36 min. veilige vliegtijd voor 85 m, dat moet in 1uur kunnen.

Wel apart hoor om heuvel afwaarts op te stijgen en meteen een heuvel met druiven ranken voor je te hebben, er komen heel vreemde dingen in je op, kan ik verzekeren!
Het gaat helemaal goed, ik ben in no time airborne.
Zoals ik al vermeldde is er op zo'n strip met mijn 100 pk geen vraag waar de wind vandaan komt. Het is simpel heuvel op landen en omgekeerd de lucht in.

onderweg

Ik heb mijn graden boog lineaal niet bij me, dat is vervelend omdat ik daardoor niet gemakkelijk een koers kan uitzetten. Maar mijn 330 graden inschatting blijk uitstekend te zijn. In nood bedenkt men trucjes de mijne is als zolgt:
Zodra ik vlieg vergroot ik de schaal van het GPS scherm tot ik mijn bestemming er ook op heb. Vervolgens lees ik de graden van de track af en zet dat op de geplastificeerde A4 sectie kaart die naast me ligt.

Ik klim tot 3000 ft (net onder de wolken). De uncontrolled airspace loopt hier geleidelijk op tot 9500ft.
Door onder of gelijk met die 3000ft te blijven hoef ik geen 1000ft vrij van de wolken te blijven.
Met  20 knopen tailwind ben ik binnen 50 minuten in Whangarei.

Whangarei is net zo’n veld als Whakatane. Er is wel een toren maar geen bezetting, terwijl er een paar Air New Zealand bombardiers per dag komen en er wel permanent een grond stewardess aanwezig is.

Air New Zealand Bombardier

Ik heb me laten vertellen dat al die “harde banen “ van ongeveer 1300 meter en die verkeerstorens eigenlijk dateren uit de Fokker F27 tijd , toen was blijkbaar verkeersleiding noodzakelijk (nu ook denk ik, maar wie ben ik?).

Ik kom via een sneaky zijdeurtje in de passagiers hal terecht en bel daar Hans op die me natuurlijk nog niet verwacht had dus……. eindelijk een moment voor echte koffie. Volgens mij is een "long black" hier de double shot sterkte, maar dan twee keer zoveel, ik krijg in ieder geval een kop koffie waarvan de plooien in mijn gezicht strak trekken en dat allemaal voor $ 3.-

De ontvangst door Hans en de rest van de familie is allerhartelijkst ,ik hoor er meteen bij maar moet ze wel vertellen dat er vandaag niet meer gevlogen zal worden omdat de wind te hard is en te schuin over de baan staat , dikke pech dat de diagonale grasbaan niet is onderhouden en dus onbruikbaar is.
Al snel valt het besluit om een dag extra te blijven zodat we morgen wat leuks kunnen doen. De avond wordt ouderwets Nederlands omdat er een Nederlands klaverjas koppel komt mee eten die later bij oma nextdoor gaan kaarten.
We maken nog even een pittig ommetje naar het lokale drinkwater bekken. Goed voor me, dat had ik echt nodig.

MAANDAG 1 NOVEMBER

Henk, de zoon van Hans & Ilonka, is mijn vervoer om boodschappen te doen. We gaan meteen maar door naar het vliegveld om ze in het vliegtuig op te bergen.
Eenmaal op het veld neem ik hem ook maar mee de lucht in, hij staat zo te trappelen dat ik het niet kan weerstaan;-) Het waait nog steeds hard maar redelijk in de goede richting dus het wordt een aardig 20 min. rondje.
Wat zijn die asfalt banen toch harde dingen maar je hebt hier geen keus.
Later op de dag als Henk zich aan zijn werk kan ontrukken gaan we nog een keer omhoog, zelfde rondje met minder wind en ook weer 20 min.

Whangarei

Onderlinge radio communicatie is hier van levensbelang, beide rondjes impliceerden een verlengde downwind vanwege een start en een landing van een verkeersvliegtuig.
Het vliegveld is overigens afgesloten met een manshoog hek en de bediening daarvan is in handen van de altijd aanwezige grondstewardess van Air NZ, maar ik kende inmiddels het zijdeurtje, dat mijn voorkeur had.

Naar ik begrijp gaan we vanavond naar een ander NL stel om iets onduidelijks te doen. Achteraf weet ik nog steeds niet waar het echt over ging, geeft niet het was reuze gezellig! Ilonka en ik halen net als gisteren nog even door, regelmatig onderbroken door een nicotine pit stop van Ilonka.

Morgen naar Kaitaia!

vluchtvoorbereiding

DINSDAG 2 NOVEMBER
NZWR > NZKT Kaitaia S 35 04 12  E 173 17 07 afstand 73nm

Met Ilonka spreek ik af dat ik naar haar werk bel als ik naar het vliegveld wil en dat doe ik om 11 uur, de meeste wolken zijn dan opgelost. Van Henk had ik s’morgens al afscheid genomen.
Ook nu staat er weer veel wind en ik besluit de kustlijn te volgen waarbij ik een paar van de kapen onderweg wil afsnijden. Over land is de afstand 73 nm, ik denk dat ik er over zee 90 of zo ga maken, want het blijkt dat je dat afsnijden gemiddeld moet bekopen met flinke opdonders van de scherpe heuvels waar je overheen vliegt.

kust

Uiteindelijk ga ik weer naar 3000 ft , dat is opnieuw net onder de wolken en een beetje verder van die heuvels, wat gunstig is, maar dicht onder de wolken levert bij elke cumulus bloemkool weer een berg horizontale luchtbeweging op.
Veel wind is dus hard werken, dus vergeet het fotograferen maar.

Kaitaia is zo’n strip die je van te voren niet ziet, de GPS wel en daar dank ik hem voor. Ik heb de kaart naast me liggen maar gebruik hem niet.
Van dit gedeelte heb ik geen A4 afdrukken gemaakt omdat ik hier niet zo vaak kom.

GPS

Soms denk ik wel eens: Als het echt slecht weer zou worden hoe kan je dan in godsnaam nog de radio van kanaal veranderen daar heb je dan echt geen hand extra voor over. Gelukkig kan ik op mijn radio een kanaal paraat zetten en is een druk op de knop voldoende om die frequentie te kiezen, ik zet standaard het kanaal van de strip waar ik heen ga onder de knop.

radio

 

Dankzij de GPS vind ik de strip, op een heuvel, OK, runway is geen 0 maar 270ft.
Twee strips en een grasbaan zegt mijn info. Dat blijkt niet juist, er is slechts 1 (asfalt) strip.

Kaitaia traffic – Papa Hotel Sierra  – cessna 150 – joining right hand downwind for runway zero two.
Kaitaia traffic – Papa Hotel Sierra  – turning base for zero two.
Kaitaia traffic – Papa Hotel Sierra  – on final zero two.

Daar gaat-ie dan, met een beste crosswind, maar de brede strip dus hoog aan de wind erop af, zodat ik 30 meter kan verlijeren. Jemig wat hard, maar allemaal goed, en... waar parkeer je dan?
Ik zie in een hoek een platform met beton volgestorte autobanden liggen dat zijn gebruikelijk tide downs voor kleine vliegtuigen.
Dus daar parkeer ik en onmiddellijk schuift de deur open van een gebouwtje wat de aeroclub blijkt te zijn.

De ontvangst is allervriendelijkst door de lokale vlieginstructeur annex secretaris van de vliegclub. Mijn plek is OK en ik word direct uitgenodigd voor de club "social" morgen vanaf vier uur.

Nadat ik hem vertel dat ik morgen eerst naar Cape Reinga heen en terug ga word ik overstelpt met waarschuwingen die achteraf waar blijken.
Eigenlijk val ik midden in een les en wordt terstond gebruikt als voorbeeld nadat bleek dat ik vergeleken met NZ standaard verdomde goed was voorbereid.
Ik word uitgenodigd uit te leggen wat een stall is en wat eraan te doen.
En mijn brandstof beheer systeem blijkt zelfs voor de instructeur een klein wondertje. Zelf vind ik dat heel gewoon: Ik peil de tanks verminder de hoeveelheid met 25 (12.5 onbruikbaar + 12.5 reserve) en kijk op het pre flight lijstje wat het restand aan vliegtijd oplevert en daar zet ik de timer op... klaar.
Na de les wordt ik door de instructeur naar mijn motel gebracht.

Er moeten even wat inkopen gedaan worden dus ga ik op pad maar vrolijk word je er niet van in dit "end of the world" oort.
Op straat zie ik veel lichtelijk verdwaasde jongelui. Een basis roestbruine (soort rode) haarkleur met met waterstof peroxide blonde plukken is hier duidelijk "hot" en dealen tussen de frisdrank schappen in super markt lijkt ook normaal.
Niet bepaald New Zealand op zijn best....

WOENSDAG 3 NOVEMBER
WNZKT > CAPE > NZKT 110 m

Kaitaia-Cape Reinga

Spannende Momenten

Het weer ziet er matig uit d.i. harde wind en kans op regen maar …...waar zijn we hier voor?
Dus over de oost kust is wat hier gezegd wordt en draai op tijd om als het boven de laatste heuvels te gek wordt.

Helaas wordt dat allemaal bewaarheid. Ik ben nog net in staat om de beroemde 90 mile beach een stuk over te vliegen maar dan komen ze eraan: Laaghangende wolken in combinatie met toenemende hoogte van de heuvels.
En POEF, daar is de eerste die ontstaan was terwijl je even de andere kant op keek, wow dat is toch wel even èrg weinig zicht.

Daar zijn nu die steep turns voor: terug mooi geweest, maar nu komt het pas!
Wat ik ontwijk is ook achter mij, gelukkig kan ik nog 1000ft lager dan ik ben. Dan moet ik wel een paar heuvels ontwijken, dat zie ik uitsluitend op de GPS. Het wordt allemaal een beetje laveren maar de koerslijn van de heenweg staat nog op het scherm en dat helpt enorm.

Uiteindelijk ontkom ik er op het laatst niet aan en beland in een dikke regenbui op 5m van de strip met een Air New Zealand Beachcraft achter me, komende van 7000ft.
Ik laat me niet van de wijs brengen, meld dat ik op long final zit op 1000ft.
Hij reageert niet dus stel ik dat ik de eerste rechten heb.
Vanwege het slechte zicht verminder ik de snelheid tot 70m,  zet 20 graden flaps en zie de threshold van de strip die naar ik weet 1400 meter lang is.
Daarom is mijn besluit ….NIET remmen ik heb er immers maar 360 meter van nodig.
Alles gaat weer helemaal goed, dit is echt goed voor het zelfvertrouwen.

Ook hier wel een toren, maar geen bezetting. Alles zelf regelen dus. 
Uiteindelijk landt de Air New Zealand Beachcraft niet, hij maakt een zogenaamde overshoot, lijkt me niet leuk voor de passagiers. Ik volg niet wat er verder gebeurt.
Nu ben ik wel wat vroeg op de club social maar er is in ieder geval 1 persoon die het was opgevallen dat ik wel erg snel van 1000, naar zeg maar 300 ft schoot, maar wat wil je, onder die omstandigheden.

Het blijkt dat dit een vliegclub/school is, in het bezit van 1 ultra light vliegtuigje met 40 leden, merendeels de notabelen van het dorp.
De conversaties bestaan dan ook voornamelijk uit sterke verhalen en middenstanders problemen. Niet over vrouwen want daar zijn er net iets te veel van aanwezig;-)
De barkeeper van het moment(een van de gematigde innemers) gaat mij terug brengen naar het motel. Ik heb het staan te bekijken maar dat gaat wel heel apart hoor. Hij zegt helemaal niks maar om 6 uur sluit hij de kas af doet de drankkoelkast op slot en roept "tot morgen" terwijl hij mij wenkt om mee te komen.

Het was een leerzame dag die het respect voor de krachten van de natuur weer eens helemaal op zijn plek heeft gezet.

DONDERDAG 4 NOVEMBER
NZKT > NZNE North Shore S 36 39 24  E 174 39 19 afstand 138nm

Vandaag ga ik op terugtocht. De wind is omgedraaid maar de bewolking is nog steeds laag en er zijn nog steeds regenbuien.
Ik besluit om tegen de adviezen in toch langs de oostkust te gaan omdat daar meer airstrips zijn om naar uit te wijken. In principe ga ik voor voor Kerikeri, alhoewel ik dat niet opschieten vind, maar alles is meegenomen want het weer hier wordt echt erwtensoep.

Voltanken en gaan dat is mijn credo. Ik ga de niet onderhouden oude runway gebruiken en taxi er eerst over de volle lengte over heen om te zien of het te doen is. Het is recht in de wind dus waarom niet?
De laatste 400 m zien er goed uit en dat is al wat ik nodig heb dus dit gaat het worden.

Papa Hotel Sierra rolling
en 300m verder ben ik airborne.

runway

airborne

Opnieuw zijn het de regenbuien die het verstieren.
De track van de heenweg staat nog op het scherm en god betert dat helpt.
Ik leer noodgedwongen wat aerobatics, zoals: Hoe duik je onder een regenbui door!
Carburateur verwarming aan, gas terug onder de 2000 rpm en duiken maar met twee limieten : geen rood op het GPS scherm en niet sneller dan 120 knots door de lucht.
Maar ondanks dat stuur ik nog tot twee keer toe recht in een regenbui die letterlijk voor mijn ogen ontstaat en me echt in de watten doet verdwijnen.

Op zo’n moment heb je al je aanwezige verstandelijke vermogens nodig om het gebeuren te boven te blijven.
Je ziet niks, de GPS vertelt je waar je heen moet, verticale snelheid moet 0 zijn, het vliegtuig moet horizontaal blijven en dan maar hopen dat het snel over is.
Dit zijn volgens mij ervaringen die je maar het best alleen kunt meemaken maar die wel noodzakelijk zijn in de beleving van een piloot, VFR of niet.

Omdat de omstandigheden steeds beter werden besluit ik door te vliegen naar Whangarei. Daar aangekomen pak ik een long black met een broodje en denk diep na.
Ik zie een hele dikke regenbui aankomen die ik al de hele tijd voorgebleven was, maar zie ook dat hij geen maatjes heeft dus tanken en door naar North Shore (Auckland-Oostkust). Volgens mijn info nu hier op Whangarei is het daar mooi weer.

Die bui waar ik nu een beetje achteraan vlieg veroorzaakt wel wat hoge (lucht)golven dus hier en daar word ik behoorlijk heen en weer gesmakt. Ik probeer herhaaldelijk hoog te vliegen maar meer dan 2500ft zit er echt niet in.

Inderdaad: North Shore ligt in de zon en er landt een vliegtuig voor mij dus hoef ik geen standard overhead join te doen om de in gebruik zijnde runway te gaan bepalen, ik volg gewoon.
Prima lui daar en een hartelijke ontvangst. Ik krijg een plaatsje toegewezen en een beetje hulp. Allemaal geruststellend na twee uur ingespannen vliegen.
Dit is een druk vliegveld met allemaal kleine ondernemertjes met kleine vliegtuigen die ze allemaal heel willen houden en geen toren.
Ik voel me hier als een vis in het water, maar... communiceren is het toverwoord.

Ik bel een taxi, dat is lachen, volledig geautomatiseerd, niet te filmen en geheel over de top.
Na een half uur komt er een Indiër binnenlopen genaamd Zaki, hij is mijn mijn taxi driver. Zo’n vent, werkelijk geweldig, komt oorspronkelijk uit Dubai, heeft een Egyptische vrouw en een dochter die studeert in New York en is happy in New Zealand net als ik.
Zijn “tom tom” vertelt hem waar ik wezen moet, maar echt... zo’n ding moet ik nooit.
Aangekomen bij mijn motel blijkt dit toch op een behoorlijk andere plaats te zijn dan dat ik in mijn hoofd had, volgende keer dus een straten gids meenemen. Dit is duidelijk een voorbeeld van een misgreep. De Chinese eigenaar is 100% niet geïnteresseerd, de kamers zijn deprimerend, kortom verkeerde keuze.

VRIJDAG 5 NOVEMBER
Ik word wakker van de regen het is echt beestenweer, harde wind en striemende regen.
Goed dat ik mijn Heerenleed met touwtjes aan de grond heb vastgezet.
Ik besluit Kiwi te spelen en ze niet op te bellen ik heb mijn nummer achter gelaten dus!
Verder besluit ik niet te gaan vliegen, ik kan niet eens het puntje van de Sky Tower zien.
Super snel zoek ik even onze vertrouwde camping op internet en zie dat een unit daar  $5 duurder is. Aangezien ik toch al een afspraak had met mijn taxi driver bel ik hem op om me met een half uurtje op te halen, niet voor North Shore, maar voor Takapuna.
Ik heb niet de indruk dat we elkaar helemaal begrijpen maar niet getreurd als hij maar komt opdraven en dat gebeurt na 40 min.
Blijkt nu dat hij ook niet begreep waarom ik in dat motel wilde zijn, ja die campsite kende hij wel veel leuker en hij brengt me erheen.
Ik hoef niets te betalen en hij haalt me morgen op voor het vliegveld.
Het is een verademing om hier te zijn de units zijn basic maar goed.

Ik ga onmiddellijk langs het strand wandelen want ik heb nogal wat in te halen en op de hoek koffie drinken in het yuppen café natuurlijk.
Het weer klaart van tijd tot tijd wat op maar daar heb ik nu niets meer aan.
Ik ga de winkelstraat opzoeken en eens kijken waar ik zal gaan eten het lopen gaat me nog steeds moeilijk af.
De dag glijdt geruisloos voorbij ik heb een beetje spijt dat ik toch niet in de namiddag ben weggegaan maar dat is in de praktijk wel moeilijk te regelen want het is simpel: Waar blijf je met je spullen in die tijd.
Kort en goed, ik heb heerlijk gegeten in de Aubergine (ons stam restaurant in Takapuna) en me even heerlijk mateloos geërgerd aan een als kleuterschooljongetje geklede vader als onderdeel van een keurig gezelschap;-)

ZATERDAG 6 NOVEMBER
NZNE > NZTG Tauranga S 37 40 19 E 176 11 46 afstand 104m

Het weer ziet er goed uit, hoewel ik niet geheel gerust ben op de wind. Ik bel mijn vertrouwde taxidriver die me na een half uurtje komt ophalen.
Op het veld is er echt niemand die wil weten waarom ik niet gebeld had dat het een dagje langer werd... this is New Zealand man!.
Eerst nog even voorplassen en zo want dat gaat toch even niet op 2000 ft.
Er komt iemand in piloot tenue op me afrennen, ik had $10.- op de grond laten vallen. Leuk toch zo’n land ?
Even de tanks optoppen en ik vind weer een los schroefje bovendien blijkt dat de motor bij deze lange vliegtijden op vol vermogen de gemiddelde 25l/h een beetje overschrijdt en ook een beetje olie verbruikt, wat overigens niet meer dan normaal is.

Alles voor elkaar, daar gaan we dan, ook hier vind ik bij nader inzien toch dat er te veel vliegverkeer is voor een vliegveld zonder verkeersleiding.

Nort Shore traffic – Papa Hotel Sierra  – Cessna 150 – one POB –  taxiing towards runway two one
Nort Shore traffic – Papa Hotel Sierra  – turning on to runway two one.
Nort Shore traffic – Papa Hotel Sierra  – rolling.
In de lucht moet ik me echt even oriënteren. Ik weet dat ik Auckland Tower aan mijn rechterhand moet hebben, volgende keer echt de koers lineaal meenemen dan had ik gewoon een geplotte koers gehad.

Auckland

Het wordt een terugtocht van hard werken, schuin tegen de wind in, wat zoiets is als hoog aan de wind zeilen met dit verschil dat dit ook niet opschiet qua voortgang. Het is zo verrekte onrustig dat ik een kalm moment benut om mijn radio frequentie vast voor te selecteren voor Tauranga ATIS, wat ik feitelijk op de grond had moeten doen.

Ook nu pak ik na Waiheke eiland de oorspronkelijke heen trip weer op... heeeeel plezierig.

Alles gaat moeizaam maar zonder verdere uitzonderlijke dingen tot de passage van het Waihi Gap (een relatief "lage" doorgang over het Kaimai gebergte). Net als ik het achter me heb op een hoogte van 2500 ft krijg ik zo’n downdraught dreun dat ik 3 á 4 honderd voet hoogte verlies en met mijn hoofd tegen het plafond stuiter.
Daar is die schouder harnas nu voor bedoeld alleen moet het dan wel iets strakker zitten dan dat ik nu had gedaan !!

passage

Alles wat niet vastzat in het vliegtuig ligt nu door elkaar. Ik moet me even te heroriënteren, om het netjes uit te drukken.
Omdat de omgeving me bekend is en mijn hoogte ruim, kan ik even rustig op adem komen. Dit is niet leuk en weer een typisch "leermoment".
Ik ben blij dat ik een vertrouwde Matakana One Arrival krijg en op 1500 ft kan gaan zitten.

Matakana One Arrival

 

Tauranga Arrival

Eenmaal geland slaak ik een zucht van verlichting.
Voor de hangar weet ik nauwelijks hoe snel ik moet kijken of alles nog heel is, gelukkig geen schade!
Wel liggen er onnoemelijk veel kleine moertjes, ringetjes en boor en slijpsel restanten op de grond.
Kun je nagaan hoeveel keer in 43 jaar iemand iets heeft laten vallen in het onderrandje van het instrumenten paneel.

home

Ik bel Herma dat ik weer op de grond sta en onderweg naar huis ga.
Dit is het einde van een slechts ten dele geslaagde meerdaagse crosscountry.

In aanmerking genomen dat dit mijn eerste is ben ik niet ontevreden!

Henny

Terug naar Boven

Terug naar de Index

T