De Goudmijn van Waihi

alternatief voor Pauanui

Eerst even de titel verklaren:
Herma had al eens aangegeven dat zij wel eens naar Pauanui zou willen gewoon uit nieuwsgierigheid.
Dat vind ik natuurlijk altijd een goed idee;-)
Pauanui ligt aan de Oostkust van het Coromandel schiereiland, een bergachtig gebied, ingeklemd tussen de Hauraki Gulf en de Pacific Ocean. Ik ben er al eens geweest met een Fly Out van de vliegschool, vlak nadat we onze Cessna hadden gekocht.

Afgelopen woensdag vroeg Herma "Is het morgen geschikt weer om naar Pauanui te vliegen?" en uit mijn hoofd zeg ik  ik denk van wel  maar ga direct al mijn weer informatie nalopen (ik heb verschillende bronnen) om te kijken of dat ook op waarheid berust.
Ja hoor, voor onze omgeving is het vooruitzicht onbewolkt met ca. 13 knopen (knots) wind uit een aardige hoek.
Helaas de volgende morgen is het dicht bewolkt en bij ons in Rotorua is de overkant van het meer niet te zien.
Vervolgens loop je er tegenaan dat de 5 minuten computer waarneming uit Tauranga niets zegt over bewolking dus moet je het doen met je eigen indruk in Rotorua.
Mijn standpunt is daarbij: Als iemand van ons twijfelt gaan we niet, PHS-Heerenleed staat er morgen ook nog en het moet tenslotte leuk blijven!
Dus we gaan niet en horen achteraf dat het schitterend weer was in Tauranga.

De volgende dag is de verwachting beter en zijn er 's morgens minder wolken, dus rijden we alsnog naar Tauranga.
Eenmaal de laatste heuvelrug over hebben we een goede blik over de omgeving waar we zullen gaan vliegen en dat houdt in: Tauranga en directe omgeving wolkeloos maar aan elke horizon, 360 graden rond, wolken!

Herma neemt foto's van de pre-flight, iets wat je nooit mag overslaan voordat je gaat vliegen

Preflight
Preflight

We besluiten de lucht in te gaan en maar te zien wat we gaan doen, in mijn ogen een prima instelling. Ik meld Tauranga Tower dat we naar  Pauanui gaan en krijg de bijbehorende instructies.

Bij de take-off drukken de weersomstandigheden mij er letterlijk op dat warme lucht minder lift geeft en take off bij 50 m/h niet lukt, maar bij 60 m/h OK is.

Take Off

Eenmaal op 1500 ft kunnen we de kaap waarachter Pauanui ligt niet of nauwelijks zien en bemerken ook dat de onderkant van de stapelwolken vermoedelijk op 2000 á 2500 ft zit, kortom: Het ziet er niet aantrekkelijk uit, dus we gaan over op plan B.

Wolkendek


Plan B is de goudmijn van Waihi, dat zich nog binnen het wolkenloze wijder gebied van Tauranga bevindt.
Over de weg ben je daar wel een klein uurtje druk mee, but... we are flying!

Die goudmijn is een zogenoemde dagbouw mijn, net zoals bruinkool in voormalig Oost Duitsland werd gewonnnen. De plaats Waihi en de mijn liggen als het ware aan de voet van een bergrug en doordat de stapelwolken daarboven hangen ontstaat er nogal wat onvoorspelbare termiek die ons vliegtuigje enigszins door elkaar schudt, dus vertel ik Herma dat ik wat van de bergen af blijf.

Eerst vliegen we over twee grote bassins, die iets weg hebben van de green & the blue lake, maar het zijn schoon- en vuilwater spoelbassins.
De goudhoudende grond die wordt opgegraven wordt daar gespoeld, op die manier wordt het goud er als het ware uitgefilterd.

Bassins
Bassins

Meteen daarna vliegen we over de mijn, het is een bijzondere ervaring om van bovenaf in zo’n enòrme bouwput te kunnen kijken:

Goudmijn
Goudmijn

Wat zullen we nu doen... terug naar de luchthaven, of nog een rondje Papamoa Beach?
Het laatste lijkt Herma wel leuk, we kunnen over het nieuwe huis van onze jonge emigrantenvrienden Arno &, Nathasja en hun zoontje Max vliegen en wat foto's ervan nemen. Hun huis ligt in de zogenoemde Papamoa Training Area, wat inhoudt dat je je daar wat meer kan permitteren qua hoogten en vliegtuighinder.
Dus schakel ik terug naar de frequentie van Tauranga Tower, maar vergeet me correct aan te melden dus wordt (terecht) "gestraft" met een strakke koers over het strand op een vaste hoogte, want er ligt een verkeersvliegtuig op koers naar Tauranga Airport.
Herma vindt het helemaal niet erg, want over de strandlijn vliegen is leuk!

Op het juiste moment vraag ik of ik van de ene naar de andere trainings area mag gaan en wel via de zee kant van Mount Maunganui, dat levert mooiere foto’s op... kijk maar eens:

Mount Maunganui & Tauranga Harbour
Mount Maunganui

Herma besluit Arno & Nathasja even op te bellen, als ze thuis zijn kunnen ze ons zien overvliegen! Ze pakt mijn mobiele telefoon en zet haar headset af. Oei... dàt scheelt me even in herrie... bellen op die manier lijkt niet te doen, maar toch doet ze het en ze hoort boven het vliegtuiglawaai héél in de verte de telefoon overgaan en als de toon ophoudt neemt ze aan dat de telefoon is opgenomen... òf het antwoordapparaat is aangeslagen.
Op de gok roept ze "Hi.... Henny & Herma hier, we komen over tien minuten even langs....... vliegen!"

Tauranga Tower is me nog niet vergeten, dus krijg ik weer een vaste hoogte toegewezen. Het verkeersvliegtuig nadert vanuit de aan mij tegenovergestelde richting, dus ik heb alle begrip voor de voorzichtigheid.

Verwarring treedt op als ik me meld bij het binnenvliegen van de Papamoa area, maar als ik vertel dat ik daar ongeveer 15 minuten wil oefenen is het weer OK.

Papameo Aera


In de eerste track blijf ik keurig buiten de bebouwing en ook nog redelijk hoog op 800 ft (ca.250m), maar dat gaat te hard: ca. 90 m/h .
Vlak bij het huis van onze vrienden staat een hoge zendmast. daar vlieg ik omheen en ga dan vol gas op naar 1000ft, dat is de minimale hoogte boven de bebouwing.

Dan: Rondje over zee, gas er af, 10 graden flaps, carburateur verwarming aan en 70 m/h, net of we gaan landen en rustig zakken naar 500ft (het werden er 400).
Ondanks dat vliegen op ruim 100m hoogte over huizen je uiterste concentratie vergt zien we ze in de tuin staan zwaaien.

House

Maar dan is het meteen weer vol gas, flaps weg, draai over links voor de radio mast op omhoog naar 1000 ft. Dat brengt ons bijna direct bij een gemarkeerd meldpunt waar ik me dan ook meld en zeg dat ik wil landen, full stop.

Ik mag weer langs het strand (make my day) totdat ik naar final (= de rechte lijn naar de landingsbaan) kan draaien alwaar ik me dan weer moet melden.

Beach


Draaiend naar final merk ik dat de zeewind flink is aangetrokken, dat gaat dus een dwarswind (cross wind) landing worden, daar kun je maar beter meteen rekening mee houden!

We vliegen recht over BayFair, een groot overdekt winkelcentrum, die door de enorme uitstoot van warme lucht van grote airconditioning units op het dak ons een 50 ft omlaag laten zakken en zodanig de snelheid uit het vliegtuig haalt dat de stallhorn zich meldt.
De stallhorn is een soort van blokfluit mondstuk dat in de bolling van de voorzijde van een vleugel zit en alleen maar op één moment zodanig wordt aangeblazen dat het geluid maakt. Dat moment is als het vliegtuig ongeveer 10 m/h sneller gaat dan de minimale vliegsnelheid.
Het is heel normaal dat je gedurende de laatste meters voor de landing hoort dat je op minimum snelheid zit, maar met nog een complete golf course er voor is natuurlijk wat vroeg!
Ik moet daarom onmiddellijk meer gas geven om redelijk in de lucht te blijven. Geen nood, als je het maar weet!

klik HIER voor het filmpje van de landing!

De landing verloopt prima en ik taxi meteen door naar de brandstofpomp, heb er een gewoonte van gemaakt om na iedere vlucht eerst vol te tanken alvorens het toestel in de hangar te zetten, dat scheelt weer vertrektijd bij de volgende vlucht.

Tanken
Tanken

Het is voor passagiers verplicht om uit te stappen terwijl je tankt, Herma besluit meteen maar terug te wandelen naar de hangar en is daardoor in de gelegenheid een filmpje van mij te schieten als ik terug kom taxiën.

klik HIER voor het filmpje!

In de schaduw van de vleugel eten we ons broodje nog even op, waarna we terugrijden naar Rotorua en naar onze border collie Tim.

Lunch

We kijken tevreden terug op een fijne tocht van ca. anderhalf uur, ook al was de bestemming oorspronkelijk een andere!

Terug naar het overzicht

Terug naar de Index