Vliegevenement in Whakatane

26 september 2009

classic_flyers+museum

De Classic Flyers, een vereniging van participanten en sympathisanten van het Luchtvaartmuseum in Tauranga heeft besloten opluister te geven aan een evenement van de Royal New Zealand Air Force (de luchtmacht) op het regionaal vliegveld Whakatane. Dat is een kleine drie kwartier vliegen langs de kust in ZO richting.
Ondanks dat ik mezelf heb beloofd me nooit meer te haasten moet het nu toch: Om 6 uur op om in Tauranga vóór 7.30 uur mijn vliegtuig buiten en gereed te hebben.

PHS Gereed

Gedurende het gezamenlijke bacon and eggs ontbijt (niet voor mij) om 7.30 uur wordt de briefing gehouden:
Het weer is matig, zo ook de vooruitzichten, met als lichtpuntje dat het aan het einde van de middag zal opklaren en gelijktijdig de wind zal toenemen.
De piloten besluiten te gaan, mede omdat er in uiterste nood onderweg voldoende voorzorgslandingen mogelijk zijn en er over zee op minimum hoogte kan worden gevlogen.

Voldoende voorzorgslandingen mogelijk
voldoende voorzorgslandingen mogelijk

Deelnemende vliegtuigen zijn:
DH Dominie 1936 - Stearman 1938, HD Tiger Moth 1942, DH Chipmunk, Harvard 1946, RTA, DH Devon 1965, Cessna 150 1967 (ik dus), Piper Cub 1968 - Cessna 150 1976, Cessna 172 1982 en de helicopters Bell47 1966 en Hughes 500 (jaar weet ik niet).
Een indrukwekkende lijst van deelnemers, waarvan er achteraf twee van bleken af te vallen.
Ik geef mijn camera mee aan iemand die als passagier in de DH Devon zit in de hoop dat dit wat vliegende foto's van mijn toestel oplevert.

In een soort van lint stijgen we op, ik blijf in de buurt van de Stearman. Ze gaan erg laag en ik blijf wat hoger. Hun toestellen zijn open, ze zitten dus in de open lucht en dat scheelt als je af en toe wordt aangevallen door een buitje.
Ook ik moet op een gegeven moment een duikje naar 300 ft maken om onder een bui door te kruipen en vanaf dat moment besluit ik enigszins schuin boven ze te blijven vliegen.

De DH Devon zie ik nergens dus ik kan wel fluiten naar foto's van mijn toestel :-(
wat niet wegneemt dat er wel foto's zijn gemaakt met mijn camera.

Passage Bergrug
Passage van een bergrug (het weer is niet best)

De radiofrequentie die de luchtmacht zou gaan gebruiken om het uncontrolled airfield van Whakatane tijdelijk controlled te maken blijkt niet in de lucht. Dus gaan we terug naar de voor dat gebied gebruikelijke frequentie.
Achteraf - eenmaal op de grond - bleek dat de daartoe aangewezen luchtmacht verkeersleider de hoeveelheid aangekondigde vliegtuigen die tegelijkertijd op hem af zouden komen veel te veel vond. Hij beoordeelde toen eigenhandig dat wij het vast zelf stukken beter konden regelen.
Via onderlinge contacten lukte ons dat prima, maar het was niet de afspraak!

De luchtmachtcommandant had ons verzocht eerst een rondje boven de stad te maken om daarmee het evenement wat meer publieke aandacht te geven. Ondanks het zeer matige weer volg ik de Stearman daarin, die lui zijn wat meer bedreven in het geven van dit soort "performances".
Vervolgens staat onze hele groep binnen een kwartier feilloos aan de grond, wat het luchtmachtpersoneel, beleefd gezegd, ietwat onthand maakt. Het is natuurlijk ook wat ongemakkelijk dat de mensen die je hebt uitgenodigd je eigen aanwezigheid ruimschoots overschaduwen ;-)

Landing
landing

Bijna de hele Club
bijna de hele club

De luchtmacht van New Zealand is misschien wel de meest "humane" luchtmacht ter wereld. Ze hebben bijvoorbeeld geen gevechtsvliegtuigen. Hun helicopters zijn nog uit het Vietnam tijdperk en verder hebben ze nog een paar Orions en Hercules vliegtuigen en twee B737 transporters.

Hercules RNZAF
Hercules van de RNZAF

Omdat wij (de Classic Flyers) een groene Piper Cub en eveneens groene Bell47 helicopter hebben meegenomen, die beide zodanig zijn uitgemonsterd alsof ze van de US Airforce zijn, lijkt het net alsof ze de NZ Airforce ondersteunen.
Enfin, het publiek geniet ervan en dat is de hoofdzaak!

Pipercub van de Classic Flyers
Pipercub van de Classic Flyers

Zelf loop ik met mijn Flying Dutchman bij dit soort gelegenheden natuurlijk ook een beetje te showen (net als alle andere vliegers) en ik heb ook nog eens "Nederland" op mijn schouders staan. Dus word ik regelmatig in het Nederlands aangesproken, wat ik best leuk vind.

Inmiddels regent het ongeveer een kwartier per uur en het wolkendek is van tijd tot tijd wel heel laag...
Na de middag gaat het publiek geleidelijk aan vertrekken, dus besluiten wij het evenement wat luister bij te zetten: De vliegers van de Stearman en de Tiger Moth zullen boven de baan een soort van luchtdansje gaan uitvoeren.

Tiger Moth
Tiger Moth
Stearman
Stearman
Het is jammer dat ik het niet goed kan laten zien, maar het is echt een uiterst charmante vertoning.
Het lijkt wel een Slow Foxtrot... wat kunnen die tweedekkers toch prachtig langzaam vliegen!
Tiger Moth On Air
Tiger Moth on Air
Stearman On Air
Stearman on Air
Klik HIER voor een mini filmpje van de Stearman in actie

Tegen tweeën is het evenement zo'n beetje ten einde, dus gaat onze teamleider maar eens met Tauranga bellen om te vernemen hoe het weer daar is.
Deze keer geef ik mijn camera mee aan een bekende in de Dominie (het toestel is een oud deelnemer aan de London Melbourne Race) en ben van plan direct achter hem te starten

Startklaar in Whakatane
Flying Dutchman klaar voor de start in Whakatane

We rijden in een massale backtrack met z'n allen naar het begin van de baan en vervolgens de lucht in met een onderlinge afstand van een halve baanlengte. Het trucje is eigenlijk dat je vol vermogen geeft op de remmen en die loslaat op het moment dat de wielen van je voorganger van de grond los zijn.

Doordat de piloot van de Dominie een oudgediende is en ik een groentje klim ik naar 1000 ft terwijl hij op maximaal 400 ft boven zee gaat vliegen. Mijn klimmen maakt de afstand tussen ons zo groot dat ik hem nooit meer kan inhalen.... wéér geen kans op foto's :-(

Halverwege, ter hoogte van de enige kaap die we moeten ronden (of er overheen vliegen), hangt een dikke, ogenschijlijk tot de grond reikende wolkenband. Ik sluit het gas, trek de carburateurverwarming open en zet een duikvlucht in, terwijl ik de Dominie nog lager zie gaan.
Na te hebben vastgesteld dat de wolkenband op zichzelf staat verkies ik mijn toestel te "levellen" op 500 ft en er op kompas, hoogtemeter en kunstmatige horizon doorheen te vliegen en dit te zien als een belangrijk leermoment!

Tauranga zou inmiddels in zicht moeten zijn, maar ik zie niets dan regen. Ik zie Mount Maunganui liggen en mijn GPS vertelt me waar ik heen moet, dus veel kan er niet mis gaan. Tauranga Tower informeert me dat ik nummer vier ben achter een Cessna 152 on long final (dus die recht op de landingsbaan afvliegt). Deze Cessna is van de vliegschool BayFlight en zit feitelijk opgesloten tussen ons lint van vliegtuigen.
Ik kijk op final maar zie de Cessna niet, dus dat meld ik.
Vervolgens zie ik hem op koers naar de Mount. Hij bemerkt zijn navigatiefout en steekt als het ware dwars over om alsnog min of meer op final te komen. Het is duidelijk dat hij niet goed om zich heen kijkt.... beetje in paniek ? Ik weet dat er een instructeur naast zit....

De toren adviseert mij om een orbit te maken en dat lijkt mij op dat moment ook het beste, hoewel op 300 ft (=100 meter!) boven een winkelcentrum vliegen geen pretje is.
In de wetenschap dat er nog een paar toestellen achter mij zitten trek ik mijn orbit een beetje scherp en krijg ook direct toestemming om te landen, met alleen het begin van de baan in zicht.
Ik geef maximale flap (40°) zodat ik zo langzaam mogelijk (42 m/h) aan kan komen waardoor ik niet hoef te remmen.
Dat blijkt een goede beslissing te zijn.

Weer binnen
Weer veilig "binnen"

In het museum wacht ons allen een hartelijk welkom met een grote schaal broodjes en een biertje, eind goed al goed.

Het was een bijzonder leerzame dag!

TERUG naar het overzicht

TERUG naar de Index