Tochtje naar Whakatane

Vader en dochter er even van tussen

Onze dochter Judy is voor het eerst met papa als pilot in command mee geweest!
We hadden afgesproken dat de bestemming geheel open is, als we maar voor vijven thuis zijn.

De dagen ervoor is het weer geweldig, echter voor de geplande vrijdag begint het in te zakken. Wind en bewolking worden onbetrouwbaarder.

Allez.... op naar Tauranga Airport, met een weerbericht dat begint met 's morgens hier en daar wat mist, verder half bewolkt en in de middag regen en lichte wind die gaat aantrekken.
Voor we op het veld zijn hebben we de laaghangende bewolking en regen al gehad.
Op de laatste heuvelrug met Tauranga en de zee in zicht blijkt het daar stralend weer (geen wonder dat iedereen daar wil wonen).
Ons besluit is simpel: Willen we vliegen? JA !
Dan gaan we links- of rechts-om langs de kust, want al zouden we op 100m hoogte de branding moeten volgen, thuis komen we altijd!

We openen de hangardeuren en zien dat we de Piper Cub en de andere Cessna 150 even naar buiten moeten trekken om ons toestel eruit te kunnen halen.
Daarna natuurlijk de andere weer terug in de hangar zetten.
Tja het is even moeilijker dan in een parkeergarage, die vleugels zijn ook zo verdomde lang!

Pipercub

Pipercub

Lange Vleugels

Lange Vleugels

Tauranga - Whakatane v.v.

Het weer komt uit het noorden dus gaan wij naar het zuiden en wel naar Whakatane ongeveer een half uur vliegen.

Ik leg in het kort een en ander uit, dat ben je verplicht als piloot, alleen breng ik dat op mijn manier.

Het gaat gesmeerd, in no time zijn we van de grond.

Opgestegen

Op 50 meter hoogte kijk ik even naar rechts, geef Judy een klopje op haar been en vraag of het goed gaat.
Ik zie dat de spanning, zo die er was, is weggevloeid.

Doordat de bewolking al bij 1000ft (300m) begint blijven we daar net onder hangen en bemerken dat de zeewind bepaalt dat we beter een beetje boven land kunnen blijven.

Judy leest de kaart, het is wat wennen met zo’n luchtkaart maar de slimheid wint snel.

Onder ons zien we best aardige optrekjes zo hier en daar, dat is het voordeel van laagvliegen!

Ik weet waar de baan moet zijn dus begin ik op te roepen dat ik een Cessna 150 ben en op 1000 ft hoogte 5 mijl NW langs de kust vlieg en dat ik via een long final op baan 06 zal gaan landen.

Dat moet ik meteen corrigeren omdat 06 op zijn kop 90 is en je blijkbaar op zijn kop moet lezen.

Er ligt er een heuze asfalt baan van bijna 1300 meter, dus denk je "da's een echt vliegveld", maar we zijn de enige.
Er is zelfs een echte passagiershal maar…….. geen mens te bekennen !

Whakatane Airport

We moeten $8.- landingsrechten betalen maar helaas is er geen envelop in de box om dat in te doen. Die liggen dankzij Herma's efficiëntie echter wel in ons vliegtuig, dus dat komt later wel.
Wat doen we? Whakatane even in!
Maar hoe?
Geen taxi te bekennen....

Er komen twee dames binnen, Judy loopt op ze af en vraagt hoe we naar de stad kunnen.
Ze antwoorden “Door met ons mee te rijden, we zijn van Hertz en komen huurauto’s ophalen”
Bingo! Da’s geregeld.
Het loopt perfect we worden bij Robert Harris voor de deur afgezet, geweldig!
Genietend van een heerlijke long black double shot voor mij en een Latte voor Judy constateren we dat een vakgenoot van Judy zijn zaak aan de overkant heeft dus daar gaan we straks even langs. Brian en Caroline zijn ook kennissen van Herma en mij, leuk om ze weer te zien.

Eerst even winkelen, waarbij ons opvalt dat er nogal wat winkeltjes zijn die je niet overal tegenkomt, dat is verfrissend.
Vervolgens bij de bevriende optiekzaak naar binnen, gezellige babbels en best leuk dat je kunt zeggen dat je per eigen vliegtuig gekomen bent. Ze reageren volkomen in stijl en tonen zich daarover in het geheel niet verbaasd ;-)
Whakatane voor Vertrek
Wel mooi dat onze rit terug naar de airstrip ook meteen geregeld is: het zit ons mee!


Caroline, die ons terug brengt, wil natuurlijk wel even het naadje van de kous weten... welk toestel is het en mag ik ook even dichtbij komen en zal ik even een foto maken.


Aldus geschiedt, ik zit al in de cockpit en Judy poseert heel bescheiden;-)

 

Ingespen, starten, veiligheidshandelingen, radio en daar gaan we. Caroline blijft kijken en zwaaien tot we echt in de lucht zijn.
Het regent gelukkig niet meer maar de wolken zitten nog lager dus wij blijven ook nog wat lager.
Boven zee op 800 ft (240m) vliegen we naast de wolken maar het is nog steeds erg rustig.

Judy neemt een paar foto's

Kust Whakatane
Kust Whakatane - Tauranga

In de omgeving van Tauranga verzoeken we de toren of we de area in mogen en horen dat het behoorlijk druk is, gelukkig met bekende vliegtuigen en piloten.Tauranga Onbewolkt

En ja hoe zat dat ook al weer met die wolken, niet boven Tauranga in ieder geval!

Judy vond dat de landingssnelheid wat hoog was, maar dat heb je er van als je wat laag en langzaam komt aanzetten, dan moet je voor het laatste wipje wat gas geven.

Na het tanken parkeren we voor de hangar en gaan eerst maar eens onze meegebrachte lunch opeten (wij vinden eigen lunches lekkerder en gezonder dan in de café's wordt geserveerd)

Onderweg eten is overigens geen doen. Met een headset op kun je wat dat betreft natuurlijk helemaal niks, enne....
vergeet ook niet “vooruit” te plassen want je optie daartoe onderweg is 0

Even een heen en weer geschuif met deuren vliegtuigen en spullen en het spel is over.

Leuke dag gehad???
Ja, ik denk van wel.   

Terug naar het overzicht

Terug naar de Index